پشتیبانی مشتری

اولویت‌بندی تیکت‌های پشتیبانی: ماتریس تأثیر و فوریت

اولویت‌بندی تیکت‌های پشتیبانی به زبان ساده: ماتریس تأثیر در فوریت، دسته‌بندی و برچسب، ۸ پیام نمونه با اولویت‌گذاری گام‌به‌گام و قانون‌های خودکار در هدهد.

در این مطلب
  1. اول تریاژ، بعد اولویت
  2. اولویت‌بندی تیکت‌های پشتیبانی: تأثیر و فوریت را جدا امتیاز بدهید
  3. دسته و برچسب: مرتب کردن بر اساس موضوع
  4. نمونهٔ کامل: هشت پیام در یک صبح دوشنبه
  5. قانون‌های خودکار که اولویت را می‌گذارند
  6. اشتباه‌های رایج
  7. سؤالات متداول

صفی که به ترتیب رسیدن پیام‌ها جواب داده شود، مشتریِ قفل‌شده از حساب و درخواست یک امکان جدید را هم‌وزن می‌گیرد. هر که زودتر نوشته زودتر جواب می‌گیرد و کسی که نمی‌تواند پرداخت کند یا وارد شود، پشت سؤالی دربارهٔ حالت تاریک می‌ماند. اولویت‌بندی تیکت‌های پشتیبانی همین را با یک قاعدهٔ کوتاه درست می‌کند، قاعده‌ای که همهٔ اپراتورها یکسان اجرایش می‌کنند.

در این مطلب یک ماتریس ساده می‌بینید، راه مرتب کردن درخواست‌ها با دسته و برچسب، یک نمونهٔ کامل با هشت پیام ورودی و قانون‌های خودکاری که کار تکراری را برایتان انجام می‌دهند.

اول تریاژ، بعد اولویت

تریاژ مرور سریعی است که هر درخواست تازه می‌گیرد: موضوعش چیست، چه کسی باید رسیدگی کند، چقدر مهم است. اولویت، سومین پرسش است. با این ترتیب اولویت منصفانه می‌ماند، چون از روی واقعیت‌های مشکل تعیین می‌شود و نه از روی لحن بلند مشتری.

اولویت‌بندی تیکت‌های پشتیبانی: تأثیر و فوریت را جدا امتیاز بدهید

دو پرسش تقریباً همه‌چیز را معلوم می‌کنند.

  • تأثیر: این مشکل چقدر ضرر می‌زند و به چند نفر؟
  • فوریت: ضرر چقدر زود بدتر می‌شود، یا مشتری چقدر زود به رفعش نیاز دارد؟

هرکدام را از ۱ تا ۳ امتیاز بدهید:

امتیاز تأثیر فوریت
۳ پول، دسترسی به حساب یا داده درگیر است، یا مشتری‌های زیادی درگیرند همین حالا متوقف شده، یا مهلتی در چند ساعت آینده دارد
۲ یک امکان یا سفارش برای یک مشتری خراب است امروز یا فردا لازم است
۱ یک سؤال، آزار کوچک یا پیشنهاد چند روز می‌تواند صبر کند

دو امتیاز را در هم ضرب کنید و اولویت را از نتیجه بخوانید:

تأثیر \ فوریت ۱ ۲ ۳
۳ ۳: بالا ۶: فوری ۹: فوری
۲ ۲: متوسط ۴: بالا ۶: فوری
۱ ۱: پایین ۲: متوسط ۳: بالا

این‌ها همان چهار اولویتی هستند که تیکت‌های هدهد دارند (به‌علاوهٔ «بدون اولویت» برای مواردی که هنوز ارزیابی نشده‌اند). آستانه‌ها را با کسب‌وکارتان تنظیم کنید، ولی بنویسیدشان تا دو اپراتور به یک جواب برسند.

دسته و برچسب: مرتب کردن بر اساس موضوع

اولویت می‌گوید «چقدر زود». موضوع می‌گوید «چه کسی و چطور». برای آن دو ابزار ساده نگه دارید.

  • دسته‌ها می‌گویند تیکت دربارهٔ چیست، یکی برای هر تیکت: پرداخت، تحویل، دسترسی به حساب، باگ، آموزش، فروش. آن‌ها را در تنظیمات تیکت خودتان تعریف می‌کنید. پنج تا هشت دسته کافی است؛ فهرست بلند یعنی کسی دستهٔ درست را انتخاب نمی‌کند.
  • برچسب‌ها نشانه‌هایی‌اند که از دسته‌ها عبور می‌کنند: «vip»، «مشکل-پرداخت»، «تماس-مجدد». قانون‌های خودکار معمولاً به همین‌ها واکنش نشان می‌دهند.

آن‌ها را با تیم‌ها جفت کنید. اگر تیکت‌های پرداخت به تیم مالی و باگ‌ها به تیم فنی بروند، دسته خودش جواب «چه کسی» است.

نمونهٔ کامل: هشت پیام در یک صبح دوشنبه

ماتریس یک دستهٔ واقع‌نما را این‌طور مرتب می‌کند. امتیازها تأثیر ضرب‌در فوریت‌اند.

# پیام دسته تأثیر فوریت امتیاز اولویت
۱ «برای سفارشم دو بار پول کم شده، لطفاً امروز برگردانید.» پرداخت ۳ (پول) ۲ ۶ فوری
۲ «تیم شش‌نفرهٔ ما از ساعت ۹ نمی‌تواند وارد شود. ساعت ۲ با مشتری جلسهٔ دمو داریم.» دسترسی ۳ (شش کاربر متوقف) ۳ ۹ فوری
۳ «سفارش کادویی پنجشنبه باید برسد و چهار روز است رهگیری تکان نخورده.» (امروز دوشنبه) تحویل ۲ ۲ ۴ بالا
۴ «ایمیل حسابم را چطور عوض کنم؟» آموزش ۱ ۱ ۱ پایین
۵ «روی فاکتور نام قدیمی شرکت‌مان است. تا آخر ماه لازمش داریم.» (سه هفته مانده) پرداخت ۲ ۱ ۲ متوسط
۶ «داده‌های دیروز در گزارش خروجی‌ام نیست. فردا صبح ارائه دارم.» باگ ۲ ۲ ۴ بالا
۷ «در پرداخت خطای تایم‌اوت درگاه می‌دهد.» (دومین مشتری در ۲۰ دقیقه) باگ ۳ (مشتری‌های زیاد) ۳ ۹ فوری
۸ «کدام پلن برای تیم ۲۰ نفره مناسب است؟ می‌خواهم امروز تصمیم بگیرم.» فروش ۱ ۲ ۲ متوسط

ترتیب کار: از گروه فوری شروع کنید و در آن، ۹ها اول، یعنی ۷ و ۲ و بعد ۱. در یک اولویت یکسان، قدیمی‌تر اول. بعد ۳ و ۶، سپس ۵ و ۸ و در آخر ۴.

دو نکته قابل توجه است. پیام ۷ یک تیکت تنها نیست: اگر مشتری دوم هم همان خطا را گزارش کرد، هر دو را به یک مسئله (issue) وصل کنید یا تیکت‌های تکراری را ادغام کنید و به تیم بگویید احتمالاً حادثه است. پیام ۸ اولویت میانه می‌گیرد، ولی صاحبش کس دیگری است. درخواست فروش به تیم فروش می‌رسد و اپراتور اول یک جواب سریع می‌دهد.

قانون‌های خودکار که اولویت را می‌گذارند

نمی‌خواهید اپراتور هر پیام را دستی امتیاز بدهد. در هدهد قانون‌های خودکارسازی («تنظیمات ← خودکارسازی») می‌توانند از روی شرط‌هایی که انتخاب می‌کنید اولویت را تغییر دهند، SLA اضافه کنند، به تیم ارجاع دهند و برچسب بزنند. یک مجموعهٔ شروع:

  1. برچسب «مشکل-پرداخت» وجود دارد: اقدام «تغییر اولویت» به فوری، بعد «اضافه کردن SLA» با سیاست فوری.
  2. برچسب «vip» وجود دارد: «اضافه کردن SLA» با سیاست سریع‌تر.
  3. برچسب «آموزش» وجود دارد: «تغییر اولویت» به پایین و ارجاع به تیم خط اول.
  4. برچسب «پرداخت» وجود دارد: ارجاع به تیم مالی.

برای مواردی که از دست می‌روند، تشدید خودکار هم اضافه کنید: تیکتی که به مهلتش نزدیک یا از آن گذشته، مدتی بی‌حرکت مانده یا زیاد منتظر مانده، اولویت بالاتر می‌گیرد یا به کسی ارشدتر خبر می‌رسد. پیش‌نمایش قانون نشان می‌دهد پیش از روشن کردنش کدام تیکت‌ها را می‌گرفت. دربارهٔ خود هدف‌ها SLA چیست و چطور تعریف می‌شود را بخوانید و برای اینکه چه کسی باید خبردار شود، الگوی سیاست تشدید را.

اپراتور همچنان می‌تواند اولویت را دستی عوض کند و هر تغییر با نام فاعلش در خط زمانی تیکت ثبت می‌شود. برای یک دسته تیکت، آن‌ها را در فهرست انتخاب کنید و اولویت را یک‌جا عوض کنید.

اشتباه‌های رایج

  • هر که زودتر آمد، زودتر. منصفانه به نظر می‌رسد و بی‌صدا به آدم‌های دچار مشکل جدی ضرر می‌زند.
  • همه‌چیز فوری است. اگر یک‌سوم صف «فوری» باشد، این برچسب چیزی به اپراتورها نمی‌گوید. آستانه‌ها را دوباره ببینید.
  • لحن تعیین‌کننده شود. پیام عصبانی دربارهٔ مشکل کوچک هنوز مشکل کوچک است. مهربان جواب بدهید و صادقانه امتیاز بدهید. بخش لحن در برخورد با مشتری عصبانی آمده است.
  • یک بار اولویت گذاشتن و فراموش کردن. تیکتی که سه روز منتظر مشتری مانده با روز اولش فوریت دیگری دارد.
  • دسته‌های زیاد. اپراتورها «سایر» را می‌زنند و گزارش‌ها به کار نمی‌آیند.
  • قاعدهٔ نوشته‌نشده. اگر ماتریس فقط در ذهن یک نفر باشد، صف با هر شیفت عوض می‌شود.

برای دیدن اینکه اولویت، برچسب و قانون خودکار چطور در یک صندوق کنار هم کار می‌کنند، دموی رایگان بگیرید. یا دربارهٔ تیکتینگ با اولویت و SLA بخوانید.

سؤالات متداول

چند سطح اولویت لازم است؟

برای بیشتر تیم‌ها چهار سطح کافی است: فوری، بالا، متوسط و پایین. سطح بیشتر اپراتور را سر فرق دو سطح همسایه مردد می‌کند.

مشتری باید اولویت را انتخاب کند؟

نه. مشتری مشکل خودش را مهم توصیف می‌کند، که طبیعی است، ولی بقیهٔ صف شما را نمی‌بیند. واقعیت‌ها را بگیرید (چه چیزی خراب شده، چند نفر، تا کی) و اولویت را خودتان بگذارید.

اگر تأثیر و فوریت با هم نخوانند چه؟

ماتریس همین را حل می‌کند: مشکل پرتأثیر بدون مهلت باز هم «بالا» می‌شود و مشکل کوچک با مهلت امشب «متوسط» یا «بالا». اگر نتیجه غلط به نظر می‌رسد، آستانه‌ها را عوض کنید، نه تک‌تک تیکت‌ها را.

خودکارسازی می‌تواند از روی برچسب اولویت بگذارد؟

بله. قانونی با شرط «برچسب وجود دارد» می‌تواند «تغییر اولویت» را اجرا کند، مثلاً هر گفت‌وگو با برچسب «مشکل-پرداخت» فوری شود.